• Aby zadać pytanie Autorowi, wypełnij formularz na dole strony księgi pytań i odpowiedzi. Musisz posiadać konto w serwisie, jeżeli jeszcze go nie masz, możesz zarejestrować się teraz.

• Zwróć uwagę, aby tytuł odpowiadał treści pytania. Mimo że treść wpisów jest widoczna od razu, to w innych miejscach, wykorzystywany jest właśnie tytuł.

• Nie zobaczysz swojego pytania, dopóki nie zostanie na nie udzielona odpowiedź. Twoje pytanie pojawi się wtedy w księdze.

• Wszystkie pytania są moderowane i te, które zostaną uznane za niewłaściwe zostaną usunięte bez powiadomienia.

Nie będę z Tobą więcej polemizował, gdyż nie ma to najmniejszego sensu. Kiedyś bowiem myślałem tak samo jak Ty (gdyż posługiwałem się umysłem zamiast świadomością) i teraz z perspektywy swojego rozwoju widzę, że każdy musi indywidualnie odrobić swoją życiową lekcję i nikt nie jest w stanie przeprowadzić go na skróty ze świata iluzji do świata prawdy.

Każdego z nas życie uczy bowiem czegoś nowego, czegoś co jeszcze nie przerobił. Każda życiowa lekcja (czytaj: choroba, klęska, porażka) przybliża do prawdy, każde niepowodzenie przymusza do zrozumienia, że światło i mądrość jest w każdym z nas, że między ludźmi nie ma różnic, że to, co postrzegamy jako owe różnice, jest tylko nieodrobioną lekcją, którą i tak wszyscy musimy kiedyś przerobić. A zrozumienie tego prostego faktu przyjdzie prędzej czy później, dotknie, ujmie, pokona... i odda w ręce sprawiedliwości... I nic nie pomoże Ci ramtha wypowiadanie słów pełnych miłości i pokrzepienia, gdy Twoje intencje nie są czyste, a własne życie nie jest przejawem miłości, o której potrafisz jedynie pisać.

Nie robi już na mnie wrażenia określenie „człowiek zaprogramowany, uzależniony od guru”, gdyż nie tylko Ty, lecz wielu mnie tak postrzega. Z racji swojej działalności, której się nie boję i nie wstydzę, dostaję dużo takich „epitetów” i nie są one dla mnie żadną ujmą, tylko okazją na przerobienie i utrzymanie pokochania siebie i innych oraz wybaczania sobie i innym.

Na koniec proszę Cię abyś sobie szczerze przemyślała, jaki cel (intencja) przyświecała Twoim tu wpisom. Tylko proszę zdejmij maskę i nie pisz, że dobro Marcina, bo to biedny schorowany i zagubiony człowiek, który odwiedził już wielu lekarzy i uzdrowicieli i nic mu po radach typu: zmień lekarza, czy bierz środki przeciwbólowe (albo „To jest tylko początek dający choremu "oddech", polepszenie samopoczucia i cząstkę nadziei na wyleczenie”). Marcin już to wszystko przerabiał.

Smutne ramtha, że nie znając uzdrawiania duchowego oraz sposobów, jak żyć w szczęściu, radości, miłości i spełnieniu, które omawia Zbyszek w wideoblogu i na warsztatach, silisz się na krytykę, która nic dobrego nie wnosi, a jedynie sieje zamęt i wprowadza zagubienie wśród niezorientowanych. Dodatkowo okraszasz to wszystko słowami: serdecznie pozdrawiam wszystkich. Czy tak ma według Ciebie wyglądać uczenie miłości?

To taki humorystyczny wstęp na rozgrzewkę. Czy przytoczony dowcip odzwierciedla Twój poziom czy ma poniżyć mnie ? Przykro mi, że nie zrozumiałeś tego o czym pisałem, może przeczytaj to parę razy , a zrozumiesz... Oczywiście zacytowane z Twego wątku słowa "pełne miłości i pokrzepienia" pozostawiłeś bez echa.

Ponieważ jednak szanuję każdego dyskutanta więc może, tym razem nie rewanżując sie dowcipem wyjaśniśnie jeszcze raz o co mi biega. Wyraźnie pisalem, że pierwszym krokiem w leczeniu ma być zniwelowanie bólu. Co jeśli trochę w tym działasz wiesz, że jest zawsze możliwe. To jest tylko początek dający choremu "oddech", polepszenie samopoczucia i cząstkę nadziei na wyleczenie. Potem możesz bawić się w usuwanie właściwej przyczyny choroby liczac na duchową współprace pacjenta, który jużnie zwija sie z bólu. Co do szukania innego terapeuty sprawa polega na tym, iż np. Twój kolega po fachu zrobi to co Ty będziesz robił przez miesiąc, w 5 minut ( i vice versa ). Czy przekazanie w inne ręce nie jest bardziej uczciwe niż katowanie się na wzajem. Przecież to w żaden sposób nie umniejsza Twojej reputacjii a skraca czas cierpienia człowiekowi. Jest to metoda wielokrotnie dająca natychmiastowe efekty i ratująca chorego i okazująca Twoją miłość do niego. Wiesz kiedy uzdrowiciel sie kończy ( tzn. normalny prymitywny, a nie taki święty jak z popkornu), gdy zaczyna podchodzić do choroby korzystając z nauk medycznych. Wtedy pojawia się u niego wątpliwość co do skuteczności jego działania w zetknięciu z tą nauką. Wtedy jest finisz i należy z tym skończyć, żeby samego siebie i ludzi nie oszukiwać. Taki podejście (umysłowo-logiczne) było w waszej rozmowie z Marcinem (wykliczając Twoją osobę). Sprawdzanie wahadełkiem Kursu Cudów to wybacz, ale brzmi śmiesznie. A jeszcze śmieszniejszym jest zaszufladkowanie tej pozycj do ezoteryki. To co z całego Kursu zapamiętaleś jest jego esencją i epilogiem i chwała Ci za to. Ale wiedz o tym, że cały Kurs opiera się na Miłości i niestety przerasta jeszcze nasze zdolności pojmowania tak wysublimowanej wiedzy wprost z jej źródła. Próbowałem porownać to co przekazuje Zbyszek z tym co jest w Kursie i nie widzę w tym sprzeczności, ale nie wiem czy do końca rozumiem Kurs :))... Dużo więcej można z tego zrozumieć po przeczytaniu " Zniknięcia Wszechświata" (polecam jest super). A tak wogóle to kocham Was wszystkich, bo dążycie do tego by świat był wreszcie taki jaki być powinien. Bo Waszym celem jest wchodzenie w Miłość i szerzenie jej wśród wszystkich. A te wahadełka, skale czy sposoby leczenia to już margines, bo cel naszych działań jest taki sam. Serdecznie pozdrawiam Wszystkich. Może jeszcze kiedyś się tu pojawie...

Różnie liczone obciążenia podatkowe obywateli wskazują że mamy takie podatki jak Szwedzi... tylko tam maja lepiej w więzieniu niż u nas w szpitalu... Co do powodów to brakło by czasu na rozpisywanie.

Tak na marginesie paliwo bez zbędnych podatków kosztowałoby chyba połowę mniej (coś pomiędzy 55 - 65%)...

Polaków pracujących jest 16 mln z 38 mln... reszta (22 mln to dzieci i emeryci??? nie część nich żyje na koszt innych, niestety system opieki społecznej jest jak z Owsiakiem, proszę sobie wyobtazić iż 50% środków przekazanych na pomoc społeczną jest "pożeranych" po drodze ( naprawde grube mln zł) a nikła połówka trafia do osób które potrzebują pomocy, znaczy osób które potrzebują jest niewiele a reszta sie podpina, bo tak jest łatwiej i wygodniej wiec ile tak naprawdę trafia do potrzebujących? 20%?? Prawda jest taka że grono ludzi naprawdę starających się powalczyć troche o swoje życie do opieki nie chodzi a z żadnej pomocy spolecznej nie potrzebuje bo nie ma na to czasu albo nerwów, bo goni za pracą i pieniędzmi...

aaa i na zakonczenie dla pełności obrazu w Polsce pracuje 16 mln a urzędników jest??? 4,5 mln.... a kto im płaci??? My....

Walczmy o siebie to i zawalczymy o te sprawy, bo kiedys to wreszcie trzeba zmienić....

Przypomne słowa Zbyszka: "z systemem się nie walczy bo nie wygramy, system trzeba przejąć i zmienić" więć do dzieła:):)

Od tego jest Nas tak wielu, jesteśmy tak różni by zmieniać Polske i pozniej Świat na lepsze w każdej jego płaszczyznie, wspierajmy siebie i nie dajmy się systemowi, bo nie ma co ukrywać że jak czasami przyciśnie to oszaleć można...Ale pamietajmy dlaczego ciśnie..jesteśmy zbyt ważni, każdy z Nas

pozdrawiam

Czy pamiętasz stary dowcip o bacy, który chciał odzwyczaić konia od jedzenia i na pewno by mu się udało, gdyby nie to, że koń wcześniej zdechł?

Czy uważasz, że można skutecznie pozbyć się problemu, usuwając tylko jego skutki, a nie dostrzegając wywołującej je przyczyny?

Czy uważasz, że rozwój duchowy powinien polegać na pracy nad sobą (aby pozbyć się swoich ułomności i dzięki temu żyć w zdrowiu i szczęściu), czy na szukaniu kolejnego lekarza, uzdrowiciela, mistrza, guru, kościoła, sekty itp., który wykona całą pracę za nas, tak byśmy mogli żyć w zdrowiu i szczęściu?

Odniosę się jeszcze do KURSU CUDÓW, którego fragment zacytowała ramtha. Pomiary wahadełkiem pokazują 60% prawdy, co jest i tak niezłym wynikiem, biorąc pod uwagę większość bzdur, jakimi karmią nas współczesne książki ezoteryczne. Zacytowany z niej tekst jest jednak sporo poniżej średniej, bowiem zawiera tylko 30% prawdy. Mój ulubiony fragment, jaki zapamiętałem z lektury tej książki (a czytałem ją, zanim poznałem Zbyszka) brzmi: „UCZ MIŁOŚCI, BO JESTEŚ MIŁOŚCIA”. I jest on prawdziwy w ponad 95%.

Największa jednak niedoskonałość książki KURS CUDÓW polega na tym, że w przeciwieństwie do wiedzy propagowanej przez Zbyszka, nie podaje prostej, praktycznej recepty, w jaki sposób każdy z nas może uczyć miłości...

To samo prawo obowiązuje w uzdrawianiu ? a może jakieś inne ...

Ted napisał : "Są nawet takie przypadki, że śmierć chorego jest dla niego lepsza z poziomu Prawa Duchowego, niż uzdrowienie. Bowiem po śmierci jego dusza się oczyści i może zacząć następne życie (wcielenie), gdyby jednak żyła dalej, (uzdrowiona) w obecnym wcieleniu, poszłaby do światów Moora na zatracenie... " To bardzo pokrzepiające i odbudowujące energetykę chorego stwierdzenie :)) tak wiem czepiam się.

No to jeszcze raz się czepnę. Czy chory przychodzi do uzdrawiacza po poradę duchową , czy aby ten ulżył mu w fizycznym cierpieniu ? może ulżyć w cierpieniu ciała , potem usunąć chorobę i wskazać drogę rozwoju duchowego aby choroba nie powróciła. To oczywiście w dużym skrócie i uproszczeniu, bo tu są przecież fachowcy od tego.

Moja rada dla Marcina jest prosta, zmienić terapeutę na takiego, który nie będzie stawiał skomplikowanych diagnoz tylko wykona swą usługę. A potem jak najbardziej rozwój duchowy, ale nie w cierpieniu i bólach. Ta rada nie wynika z przeczytanych ksiązek ale z własnych przeżyć i doświadczeń. Zdrówka życzę.

Ta która mówi o wzmocnieniu energetyki, czyli najpierw pokochanie siebie:)

Jak widać droga do Twojego wyzdrowienia nie wiedzie poprzez zabicie grzybka, tylko wejście z nim na drogę symbiozy, poprzez odbudowanie odporności organizmu. A jak to zrobić, szczegółowo jest omawiane w Wideoblogu oraz na warsztatach u Zbyszka.

Wszelkie zabiegi medyczne w tym niekonwencjonalne (np. przekazywanie choremu energii) nic nie dadzą, jak pacjent nie zmieni swojej postawy życiowej, czyli sposobu modulacji energii, która przez niego przepływa. Energia ta jest ambiwalentna i tylko od człowieka zależy czy będzie dobra czy zła dla jego ciała, czyli czy będzie powodować wyzdrowienie, czy pogłębiać stan chorobowy.

Podobnie jak w przypadku pozostałych chorób (tak wirusowych, bakteryjnych jak i grzybic) infekcję powoduje osłabienie odporności organizmu, spowodowane zaburzeniami jego energetyki (w szczególności negatywnym myśleniem, mówieniem i postępowaniem, czyli stosowaniem Prawa Totalnego Podporządkowania, przewlekła antybiotykoterapia, osłabienie odporności poprzez szczepionki, medyczne zabiegi inwazyjne itp.).

Część objawów jakie wymieniłeś Marcinie (np. alkoholizm, krytykanctwo, pesymizm, gderliwość, złe mniemanie o sobie) to nie skutki, ale przyczyny tej choroby. Jak to zrozumiesz i zaczniesz nad sobą pracować, na pewno wyzdrowiejesz, czego Ci z całego serca życzę...

• alergie pokarmowe • krotka pamięć • stronienie od towarzystwa • alkoholizm • krytykanctwo • sucha cera • astma • lupus (toczeń) • swędzenie odbytu i skory • ataki paniki i płaczu • łaknienie pewnych pokarmów • trądzik młodzieńczy (acne) • biały język • mrowienie w kończynach • ubytek tkanki kostnej • bezsenność • mroczki przed oczami • ucisk w klatce piersiowej • bóle brzucha • nadwaga lub niedowaga • utrata włosów • bóle głowy • nadmierna pobudliwość wirus Epstein-Bar • brak koordynacji ruchowej • nadmierne pocenie się • wrażliwość na perfumy • brak koncentracji • niedoczynność tarczycy • wrażliwość na mleko, pieczywo • brak równowagi • niepewność, zagrożenie • wrzody • ciągłe odchrząkiwanie • nerwowość, wybuchowość • wykwity skórne i luszczyca • ciagle zmeczenie • niecierpliwość • wyczerpanie po przebudzeniu • ciezkie miesiaczki • niestrawność • zaburzenia wzrokowe • czeste infekcje • niska temperatura ciala • zaburzenia hormonalne • czeste oddawanie moczu • niski poziom cukru we krwi • zaburzenia cyklu miesaczki • depresja (w tym maniakalna) • objawy psychiatryczne • zapalenia drog moczowych • gazy, wzdecia, odbijanie się • obsessive compulsive disorder • zapalenia drog rodnych (cysty) • hemoroidy • ospalosc, leniwość • zapalenia paznokci • impotencja • pesymizm, gderliwość • zapalenia uszu u dzieci • klopoty z prostata • pieczenie przy oddawaniu moczu • zapalenia zatok (przeziebienia) • klopoty w nauce i wychwaniu • pogorszenie objawów w wilgoci • zimne dlonie i stopy • klopty decyzyjne • przedwczesne starzenie się • zly zapach ciala i z ust • kopanie podczas snu • spuchnieta twarz • zle mniemanie o sobie

Problem polega na tym, że energiami posługują się i Ci, którzy działają w Prawie Totalnego Podporządkowania, oraz nasi, którzy działają w Prawie Duchowym. I nieraz łatwiej jest uleczyć (narzucić choremu swoją wolę) z poziomu tamtego prawa (co robi większość ezoteryków), niż uzdrowić duchowo. Wszystko zależy od konkretnej sytuacji (nie choroby). Są nawet takie przypadki, że śmierć chorego jest dla niego lepsza z poziomu Prawa Duchowego, niż uzdrowienie. Bowiem po śmierci jego dusza się oczyści i może zacząć następne życie (wcielenie), gdyby jednak żyła dalej, (uzdrowiona) w obecnym wcieleniu, poszłaby do światów Moora na zatracenie...

Wystarczy wyrazić szczerą wolę, że chcemy swoją istotą szerzyć Prawo Duchowe (czyli Prawo Wolnego Wyboru), a wtedy Góra nam zawsze pomoże. „Nasi” wykasują stopniowo „ciemne” wypełnienie i uzdrowią naszą zachwianą energetykę. Jest to proces z reguły powolny, gdyż Góra może nam dać tylko tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć.

Oczywiście pomoc prawdziwego przyjaciela w rozwoju duchowym jest wskazana i bardzo przydatna. Ale pomagać, nie znaczy wyręczać, a i ten, którego uważamy za przyjaciela, nie zawsze nim jest...

Kuląc się, nikomu się nie przysłużymy. Umniejszanie swej wartości, aby inni poczuli się pewnie w naszej obecności, wcale nie jest godne pochwały.

Blask bije nie tylko z wybranych, ale z każdego z nas. Kiedy się odsłaniamy, nasze wewnętrzne światło pozwala też błysnąć innym. Uwalniamy się od własnego strachu i wyzwalamy wszystkich wokół.

Od niedawna zaczęłam to sprawdzać i jestem w małym szoku choć pewnie gdzieś tam pod skórą czułam ze coś jest nie tak ale zwyczajnie nie dopuszczałam tego do siebie.

Każdy prowadzący własną działalność gospodarczą, musiał zapłacić do ZUS-u w 2010 roku łączną składkę miesięczną w wysokości 839 zł (dane ze strony www.zus.pl). Jeżeli założył firmę po ukończeniu studiów (czyli np. w wieku 25 lat), pracując do 65 roku życia, przez 40 lat, odda ZUS-owi kwotę: 839 zł x 12 x 40 = 402720 zł.

Średnia długość życia mężczyzny w Polsce wynosi 71 lat. Gdyby nie płacił on ZUS-u tylko odkładał te same pieniądze na prywatne konto, to miałby własną emeryturę, w wysokości: 71 – 65 = 6 lat

402720 zł / 6 lat = 67120 zł rocznie, czyli 67120 zł / 12 miesięcy = 5593 zł miesięcznie.

Gdyby zlikwidowano ZUS i obowiązkowe składki, płatnik mógłby wpłacać co miesiąc dowolną sumę na swoje konto bankowe i sam wybrać kiedy przejść na emeryturę. Ponadto w przypadku jego śmierci, pieniądze zostałyby w rodzime lub były przekazane na dowolnie wybrany cel.

Następny haracz jaki pobiera od nas System, to podatek dochodowy (minimum 19%) oraz VAT 22%. Załóżmy, że zarobiliśmy uczciwie 1000 zł. Płacąc od tej sumy najniższy podatek dochodowy w wysokości 19% (czyli 190 zł) zostaje nam na czysto 810 zł. Gdy te już opodatkowane, ciężko zarobione pieniądze zechcemy wydać, zapłacimy następny podatek (VAT) w wysokości 22%. Czyli gdy wydamy 810 zł, to po odliczeniu VAT-u (810 zł x 22% = 178 zł), zostanie nam 810 zł – 178 zł, czyli 632 zł. Jak widać, System zabrał nam prawie 400 zł z tysiąca.

Oczywiście, opodatkowanie obywateli jest jeszcze większe, gdyż w swoich szacunkach uwzględniłem najniższą stawkę podatku dochodowego oraz nie uwzględniłem innych podatków (np. od spadków, darowizn, kupna/sprzedaży, akcyzy itp.).

Śmiało można powiedzieć, że każdy pracujący człowiek, oddaje Systemowi ponad połowę swojej płacy. Gdyby te pieniądze były uczciwie oraz gospodarnie wykorzystane, nie zobaczylibyśmy w naszym kraju skrajnego ubóstwa, a szpitale oraz pozostałe instytucje użyteczności publicznej, dbały by we właściwy sposób o każdego obywatela.

Na koniec napiszę o Jerzym Owsiaku. Czy jego działalność jest dobra, czy zła? Tylko z pozoru pytanie jest proste i oczywiste. Moim zdaniem jego działalność jest ani dobra ani zła, tylko niewłaściwa.

Gdy coś jest dobre, to w większym wymiarze (na dużą skalę) jest jeszcze lepsze. Np. gdy Kowalski szanuje i darzy sympatią sąsiada Nowaka, to jest to oczywiste dobro. Gdy przeniesiemy je na szerszą skalę np. tysiąca ludzi mieszkających na terenie danego osiedla, zapanuje tam bardzo miła atmosfera i ludzie zaczną się masowo lubić oraz szanować.

Wyobraźmy sobie teraz tysiąc Owsiaków. Akcja niby zmasowana i wszechobecna. I jaki efekt? Żaden. Dlaczego? Ano dlatego, że społeczeństwo jest już tak okradzione, czyli biedne, że nie ma fizycznej możliwości, aby tysiąc Owsiaków zebrało dużo więcej pieniędzy niż jeden Owsiak.

Gdzie więc są te pieniądze, potrzebne dla chorych dzieci oraz niedoinwestowanych szpitali? Są one (a przynajmniej powinny być) w budżecie państwa. A czemu ich nie widać? Bo nie ma ludzi, którzy patrzyliby władzy na ręce. Nie ma dziennikarzy, którzy odważyliby się głośno powiedzieć w dzienniku TV, ile miliardów dolarów rząd wyrzucił w błoto, zakupując samoloty F16. Nie ma tych, którzy wyliczyliby, ile pieniędzy z tzw. podatku drogowego, wkalkulowanego w cenę coraz droższego paliwa, jest do dyspozycji w skali całego kraju, a ile wydaje się na naprawę dróg oraz gdzie się podziała reszta, bo jakie mamy drogi każdy widzi... Nie ma też tych, którzy rozliczyliby wybraną demokratycznie władzę z przedwyborczych obietnic.

Dopóki więc ludzie chcący robić dobro, będą się bawić w mało skuteczne akcje charytatywne, złodzieje będę jeszcze bardziej bezkarni. Najwyższy czas zacząć być skutecznym, czyli usuwać przyczynę złego stanu rzeczy, a nie udawać, że się robi dobrze, poprzez nieudolne naprawianie skutków.

I tak doszliśmy do końcowego wniosku, że bez budzenia świadomości społecznej zmiany na lepsze są niemożliwe. Na szczęście świadomość ludzi zaczyna się pomału budzić...

"Siadamy wygodnie na krześle, plecy wyprostowane, nogi stawiamy na podłodze (nie wolno ich krzyżować – to bardzo ważne!), ręce kładziemy na udach, wewnętrzną stroną dłoni do góry, ale tak, żeby było wygodnie i żeby nie napinać żadnej części ciała. Zamykamy oczy i staramy się myśleć o czymś przyjemnym lub marzyć. Można słuchać ulubionej muzyki. Poza tym można siedzieć w pozycji leczniczej w czasie oglądania telewizji, w kinie, podczas rozmowy z innymi osobami i w każdej sytuacji, w której jest to możliwe. Im dłużej, tym lepiej." Proszę, napiszcie mi co jest szkodliwego w tej 'metodzie'. Piszę w cudzysłowiu bo przecież nie jest to żadna wymyślna metoda. Sama często robię podobnie, intuicyjnie - siadam, proszę Anioły o bezpieczeństwo i pomoc i wizualizuję sobie moc, która mnie uzdrawia etc.. Nie mogę uwierzyć ze w tym, o czym mówił Bruno jest coś niebezpiecznego. Nie jestem wielka fanką Bruna, ale odwiedzałam jego stronę i coś niecoś o nim słyszałam i zawsze wydawało mi się że to był dobry człowiek który naprawdę pomagał ludziom. Zaglądam na stronę P Popko bardzo często i wiele z tego co pisze do mnie trafia ale muszę przyznać że przy tym wpisie (Stanislau)zwątpiłam i naszła mnie myśl, że być może niektórzy forumowicze (nie mam na myśli wszystkich oczywiście)pragną przywłaszczyć sobie 'monopol' na uzdrawianie niepochlebnie się wypowiadając o 'konkurencji'..;/ Wybaczcie ale niestety tak pomyślałam. Chętnie przeczytam dalsze wypowiedzi na wyżej wymieniony temat.

Pozdrawiam.

Dla większości ludzi jest to nie do zniesienia, gdy mają czuć się samotni i opuszczeni – uciekają przed tym doznaniem jak tylko mogą, najchętniej w pewne systemowe programy, np. w magię świąt.

Czy człowiek może zadać sobie taki stan świadomie i samodzielnie? Na podstawie swojego doświadczenia odpowiadam, że TAK. Bardzo lubię ten stan, czasami się go jednak boję, co świadczy, że mam jeszcze w sobie trochę uzależnień. Ale wchodząc regularnie w ten stan czuję, że są to moje powolne, ale konsekwentne narodziny na nowo. Stanu tego trzeba jednak doświadczyć - nie da się go opowiedzieć słowami.

Trzeba chcieć umrzeć żyjąc i wrócić do życia z powrotem, gdy nie jesteśmy już od niczego uzależnieni. Wtedy możemy robić wszystko, potrafimy nawet doświadczać miłości bezwarunkowej.

Jeżeli nie mam niczego, na czym naprawdę mi zależy (oczywiście w sensie uzależnienia), wtedy potrafię kochać wszystkich i wszystko, nawet to co do niedawna nienawidziłem. Wtedy ze zdziwieniem odkrywam, że miłość to wolność - zapominam bowiem o programach takich jak zazdrość, pożądanie, poczucie własności itp.

Miłość jest wolnością, wolnością umierania (umysłu) – wtedy przestajemy być niewolnikami decyzji sprzed wielu lat. Wtedy, gdy budzimy się rano, mamy odwagę zapytać: „czy chcę być z tą kobietą, z którą jestem?” lub „czy jestem w stanie zobaczyć prawdziwego człowieka w zgorzkniałym pracodawcy, który napsuł mi sporo krwi?” Wtedy zaczyna się budzić w nas czysta świadomość - świadomość, która steruje naszym umysłem i przekłada się w życiu (tu i teraz) na świadomość właściwych potrzeb i świadomość pożądanych zmian.

Narzędziem pomocnym do szybkiego sprawdzenia zgodności dwojga ludzi do tworzenia takich poprawnych związków jest astralna skala rozwoju człowieka. Skala ta, to łuk podzielony na 755 odcinków (stopni), które stanowią odzwierciedlenie zawansowania rozwoju człowieka w tym wymiarze. Przekroczenie 150 punktów na skali określa dopiero rodzenie się pełnej świadomości w człowieku. Taki człowiek już wie, że żyje i że musi sam walczyć o przetrwanie. Wcześniej, między 100-150 stopniami, nie był o tym przekonany. Żył snem nieświadomego. Poniżej 50 stopni był zaledwie rośliną, potem (50-100 stopni) budziło się w nim światło, ale było ono poza nim. Kiedy wnikało w jego ciało, nie potrafiło nic w nim odnaleźć, tylko pustkę instynktów. Powyżej 250 stopni ludzka świadomość kipi chęcią do życia i taki człowiek wie, że ciało jest machiną służącą do zaspokajania wszelkich potrzeb. Całą uwagę koncentruje zatem na zapewnianiu sobie obfitości, a przeżycie stanowi jego cel nadrzędny.

Wiedza dla człowieka ma znaczenia dopiero, gdy przekroczy na skali rozwoju 300 stopni, a 350 stopni to poziom typowego, przeciętnego obywatela świata zachodniego. Od poziomu 400 stopni zaczynają się pojawiać oznaki prawdziwego intelektu. Tacy ludzie zdobywają wykształcenie i grupują się wśród równych sobie, zapewniając bezkonkurencyjność w walce o dobra i zaszczyty. Ale dopiero poziom 500-550 stopni jest obszarem, w którym znajduje się kierownictwo tego świata. Najwięksi politycy, kadra techniczna, naukowcy, nauczyciele. Od 350 do 550 stopni mamy więc tych, którzy świadomie walczą o zaszczyty, którzy giną w tej walce i którzy dla tworzenia mitu tej walki utrzymują świat w chorej wizji konkurencji. A im wyższy stopień na skali rozwoju reprezentują przedstawiciele z tego przedziału, tym bardziej są zadufani w sobie i oddani sprawie, a więc i bardziej niebezpieczni.

Do granicy, którą jest 550 stopni człowiek ewoluuje schodkowo: im wyżej jest uplasowany, tym większy ma potencjał, bo zaliczył więcej wcieleń, a każde kolejne wcielenie plasuje go wyżej na skali, ucząc nowego, przybliżając do prawdy oraz powrotu do macierzy. Punkt 550 na skali rozwoju to magiczna granica, oddzielająca od siebie dwie grupy ludzi – tych co posługują się wyłącznie umysłem, od tych którzy mają uruchomioną świadomość. Wśród ludzi powyżej 550 punktów panuje prawdziwa wolność, tolerancja, swoboda seksualna, oraz poszanowanie każdego słowa, które inicjuje duchowe przemiany i zrozumienie. To magiczna kraina twórczości oraz mądrość nie wywodzącej się ze szkolnictwa. Tu bazuje się, na wiedzy duchowej, na intuicyjnym samopoznaniu wyrosłym z doświadczeń poprzednich wcieleń, na olśniewającym misterium świadomości, na raju myśli, koncepcji i marzeń. Ludzie powyżej 550 stopni to prawdziwi artyści, odbierający wszystko w tonacjach harmonii, postrzegający wszystkie formy wibracji: słowo, muzykę, obraz, ruch. We wszystkim widzą doskonałość, a gdy jej nie ma, potrafią ją wytworzyć sami. To oni krzewią miłość, akcentując jej wymiar duchowy, to oni sami z siebie w lot pojmują zachowania wszystkich ludzi, choć nie mają ku temu stosownego wykształcenia, to oni są za zniesieniem wszystkich różnic między ludźmi, to oni głoszą hasła o równości i niezależności, to oni szanują każdego i każdemu są gotowi pomóc, jeśli nie muszą się w to bez końca angażować, co by oznaczało dla nich wówczas rezygnację z własnych wyborów i jakąś bardziej wyrafinowaną postać zniewolenia.

W tym miejscu powrócę do tematu udanych związków partnerskich. Są one prawie niemożliwe, gdy dotyczą ludzi z tych dwóch odrębnych grup. Partner, który posługuje się umysłem (jest na skali poniżej 550) na okrągło będzie wypominał temu, który posługuje się świadomością, że jest on nienormalny, przełożony w pracy stwierdzi, że taki ktoś jest nieprzystosowanym do życia wyrzutkiem społecznym, nawet dzieci i rodzice, jeśli nie określa ich to samo duchowe zrodzenie, będą mu dokuczać i go niszczyć.

Ludzie stojący po obu stronach granicy 550 stopni prawie nigdy nie są z sobą szczęśliwi. Reprezentują dwa różne światy, dwa typy przeciwstawnych sobie postaw życiowych: tu skostniały pragmatyzm, tam totalna wolność, tu hierarchia i autorytety, tam niezależność i widzenie na wskroś, tu klasyczny związek z obowiązkiem wierności, tam kochanie wszystkich i swoboda uczuć bez akcentu zazdrości. Jeśli nawet takich partnerów połączą seksualne doznania, prędzej czy później czar pryśnie i zostanie szara rzeczywistość. Czasem przyzwyczajenie utrzyma taki związek, szczególnie jeśli łączą partnerów zależności ekonomiczne, a obie strony będą tego świadomie pragnąć i we wszystkim iść sobie na ustępstwa. Jest to jednak bardzo trudne, ale czasem wykonalne.

Generalnie, dochodząca do 50 punktów różnica na skali rozwoju między jakimikolwiek ludźmi oznacza, iż są sobie podobni, iż wyznają zbliżone zasady i mają niemal identyczne natury. Oczywiście ta zasada nie obejmuje osób leżących na skali pomiędzy magiczną granicą 550 stopni, gdzie jakakolwiek różnica, nawet kilkustopniowa, może oznaczać spore niedopasowanie. Różnica w zakresie 50-100 stopni nie zwiastuje już niczego dobrego. Rozdźwięki się pogłębiają, narastają animozje, wzmaga się odmienne postrzeganie świata. Osoba uplasowana wyżej na skali rozwoju zawsze, choćby z powodu sprawniejszego intelektu, będzie wiedziała lepiej, jak coś zrobić czy przewidzieć. Opieszałość mniej sprawnego umysłowo partnera będzie ją irytować, a z czasem może doprowadzić do zniszczenia związku. Trzeba wysiłku, by nie dochodziło do zadrażnień, by układ miedzy takimi ludźmi był oparty na zdroworozsądkowych regułach. Dokąd trwa seksualna fascynacja lub osobiste zauroczenie, „łatanie dziur” odbywa się w miarę sprawnie, lecz kiedy owe odczucia gasną, nagle lawinowo wychodzą na światło dzienne nie załatwione sprawy, które zaczynają niszczyć związek. Gdy różnica między partnerami wynosi powyżej 150 stopni, mamy krainę wojen i walk podjazdowych, których nie załagodzą żadne pertraktacje. Między takimi ludźmi nigdy nie będzie dobrze, nigdy się nie dogadają, nigdy nie pójdą na ustępstwa. Nawet w przypadku miłosnego szaleństwa czy interesownego porozumienia, prawda o nich samych kiedyś taki związek stoczy w przepaść.

Natomiast między ludźmi znajdującymi się powyżej 550 stopni nie istnieją żadne podziały i nie ma znaczenia, czy ktoś ma 560, czy też 650 stopni. Choć różnią się oni zdolnościami i długością karmicznej drogi, mają taką samą naturę. Mimo możliwych dysproporcji w poziomach inteligencji duchowej, jest ona już na tyle silna, iż swoim pierwiastkiem przenika wszystkie aspekty ich życia, nie pozwalając nikomu zboczyć z raz obranej drogi do wyzwolenia.

Jeśli rodzic, jako podstawową intencję swojego postępowania z dzieckiem wybiera, by ono go zawsze kochało, to po prostu sprzedaje siebie za miłość dziecka. Dzieci powinniśmy wychowywać w wolności i do samodzielności, tak by potrafiły (miały odwagę) powiedzieć nam np. „NIE PODOBA MI SIĘ TO CO ROBISZ”, a nawet „NIE KOCHAM CIEBIE”. Choć wydaje się to wywrotowe, jednak tak wychowane dzieci, gdy dorosną, nie będą bały się o to, co o nich powiedzą inni – np. jak otoczenie oceni ich wygląd lub zachowanie. Pozwólmy dzieciom tak naprawdę być i żyć.

Dzieci posiadają w sobie niewiarygodną mądrość i intuicję oraz pełną samoakceptację. Dzieci nie widzą, że coś jest niewłaściwe. Dopiero my oprawiamy im wszystko w systemowe ramy oraz porządkujemy po swojemu (a często wręcz zabijamy) ich wewnętrzny świat. Wtedy dzieci, gdy widzą że nie wolno im postępować tak, jak czują, zaczynają się bać. Uruchamia się wówczas mechanizm naśladowania dorosłych i zostają powielane systemowe programy, które nam wpojono w dzieciństwie, a z którymi tak naprawdę nie za bardzo się czujemy. Np. sami jako ludzie dorośli bez przerwy boimy się jak zostaniemy ocenieni, zachowujemy się więc tak, jak nas wytresowano w dzieciństwie. Gdy jednak damy wolność swojemu dziecku, pokaże nam ono w czym jesteśmy skrępowani i co mamy jeszcze do przerobienia.

Niektórzy w tym miejscu powiedzą, że tak wychowywane dziecko będzie wybijać szyby lub bić swoich kolegów. Ale przecież wolność nie polega na robieniu wszystkiego. Musimy więc przypominać dziecku zasady Prawa Wolnego Wyboru: moja wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność innego człowieka. Czyli mogę być inny, odmienny, mogę mieć różne pomysły na życie, pod warunkiem że jestem w swojej przestrzeni. Natomiast gdy wchodzę ze swoimi zachowaniami w przestrzeń innych ludzi, wtedy powstaje niebezpieczeństwo życia relacjami. A w prawie duchowym życie relacjami jest zabronione. Mogę uwielbiać coś robić, ale skoro wiem, że tobie by to przeszkadzało, kiedy jesteśmy razem, muszę się od tego powstrzymać. Jeśli dziecko uwielbia pluć, nie pozwalajmy mu na to na przy¬kład na ulicy czy w autobusie, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby w domu miało swoje miejsce, w którym będzie nawet robiło zawody w pluciu do celu. Powinniśmy wytłumaczyć dziecku, że nie jest najważniejsze na świecie. Może być odmien¬ne, ale musi pamiętać, że inni też mają prawo do inności.

Dziecko, jak przychodzi na świat, niejako z marszu obdarza nas pełnym uczuciem i zaufaniem. Przez pierwsze 12-13 lat traktuje nas przeważnie bezkrytycznie. Mamy więc mnóstwo czasu na spożytkowanie tego kredytu zaufania, lub też zmarnowanie wszystkiego, co od niego dostaliśmy.

Rzeczą niesłychanie ważną jest, czy potrafimy tak naprawdę zaprzyjaźnić się z własnym dzieckiem. Jeżeli nasza koncepcja zakłada, że najważniejsze jest aby dziecko było zawsze syte, ładnie ubrane, miało wspaniałe zabawki oraz uczęszczało do drogich, elitarnych szkół - to realizujemy bardzo smutne, ale jakże powszechne założenia wychowawcze. Skutkują one brakiem więzi uczuciowej z dzieckiem i sporą szansą, że w przyszłości zostaniemy sami. Dlaczego? Dlatego, że zgodnie z propagowaną przez System koncepcją wychowawczą, stworzymy jedynie komórkę społeczną, w której konsekwentnie realizować będziemy pewien układ ekonomiczny, pozbawiony prawdziwych uczuć. Zabraknie wtedy więzi, czegoś subtelnego i płynnego, tworzonego każdego dnia, a wynikającego z posługiwania się otwartym sercem. I nawet więź biologiczna z dzieckiem nam tu nic nie pomoże, bo w Prawie Wolnego Wyboru liczą się tylko więzi duchowe, a te powstają jedynie wówczas, gdy z drugim człowiekiem (a w szczególności z dzieckiem) potrafimy dzielić się najgłębszymi uczuciami.

Ja na początku takiej wiwisekcji poczułem się przygnębiony, zdruzgotany, osamotniony oraz przekonany, że jestem do niczego. Później, dzięki Zbyszkowi dowiedziałem się, że to normalne, że tak działa nasz umysł - podświadomość, gdzie zakodowano nam w dzieciństwie i szkole mnóstwo programów, których musimy się pozbyć. Musimy przejść pewien proces odtruwania się z narkotycznego głodu, w czasie którego będziemy ciągle odczuwać w sobie pewien deficyt i szukać na siłę kogoś, kto nam go zrekompensuje.

Jeśli nie przejdziemy tego, często bolesnego odtrucia z narkotyków, jakimi są zawarte w nas programy, nigdy nie wejdziemy na drogę do własnego szczęścia. Jeśli szczęśliwie pokonamy ten proces odtruwania się (a dzięki pomocy Opiekuna i Góry mija on szybciej, niż się większości wydaje), jest szansa, że dojdziemy do pewnego punktu na drodze naszego duchowego rozwoju, w którym zrozumiemy, iż wszystko jest rzeczą umowną i nic szczególnego nie musi się wydarzyć, abyśmy byli szczęśliwi.

Szczęście jest stanem wewnętrznym, niezależnym od wydarzeń w świecie zewnętrznym. Oczywiście ci, którzy go nie poznali stwierdzą, że jest to pewna mistyczna teoria, ale ci co tego stanu doświadczyli powiedzą: TAK, zgadzam się, znam to.

Na zakończenia opowiem Wam jak kiedyś zaskoczyła mnie moja sześcioletnia wnuczka, Alicja. Zapytała - dziadku, czy ty jesteś szczęśliwy? Ja wtedy odpowiedziałem pewnym stereotypowym (programowym) tekstem - Tak kochanie, jestem, przecież mam ciebie. Na to Alicja - dziadku, ale ja ciebie nie o to pytałam...

O tym, jak dzieci pomagają nam w odprogramowaniu się (czyli tzw. narodzeniu się na nowo) napiszę w następnym odcinku...

Gdy powiedziałem to żonie, stwierdziła, że jestem egoistą. Cóż, włączył się jej program systemowy, który nie pozwalał dostrzec, że prawdziwym egoizmem jest angażowanie na siłę drugiej osoby, aby ją uszczęśliwiała. Natomiast brakiem egoizmu jest to, gdy sami, poprzez rozwój duchowy dążymy do osiągnięcia pełni szczęścia tak, aby móc się tym szczęściem dzielić z innymi ludźmi. Podkreślam: móc się dzielić szczęściem, a nie brać odpowiedzialność za szczęście drugiego człowieka.

Jak wspaniały może być związek dwojga ludzi, gdy oboje są spełnieni, mają satysfakcję z własnego życia i się razem spotykają, wiedzą tylko ci, co to odczuli. Taki prawdziwy związek pełen jest miłości, przyjaźni, namiętności i spełnienia się w życiu. Szkoda, że takie związki to na razie rzadkość, bowiem System wpoił nam, że powinniśmy być na drugim planie i nie wolno nam myśleć o sobie (bo to rzekomo egoizm), tylko musimy myśleć o innych. Taka postawa jest w nas źródłem deficytu. Po prostu zaniedbujemy siebie, a następnie idziemy i żądamy wręcz od drugiej strony, aby nas uszczęśliwiała. Czym to się kończy wiedzą wszyscy, którzy mieli nieudane związki: awanturą o brak pomocy przy dzieciach, kłótnią o rozrzucone skarpetki lub brak pieniędzy czy nieugotowanie na czas obiadu.

Smutne jest to, że ludzie wielokrotnie tworzą nieudane związki i nawet nie potrafią sobie zadać pytania: co jest nie tak? A nie takie są założenia (narzucone przez System), które z czasem zniszczą każdy związek. Nie szukajmy więc szczęścia w innych, stwórzmy je sami. Drugiemu człowiekowi możemy dać tylko to, co w sobie mamy.

Również jestem niezmiernie wdzięczny Zbyszkowi za to, że tłumaczy nam, jak żyć w prawie duchowym i realizować wyłącznie Prawo Wolnego Wyboru. Pięknie ujmują to spisane poniżej Jego słowa, w których odnajduję fragmenty swojego, byłego życia...

...Czy wiecie, jak trudno jest być sobą, gdy rządzą człowiekiem programy, gdy ma się wbity w plecy nóż ludzkiej moralności, a gdy się chce przypiąć własne skrzydła, to nie ciemność, ale drugi człowiek ci je odrywa?

Nie wiecie… I powiem wam dlaczego: bo ogarnia was strach za każdym razem, gdy już jesteście blisko prawdy i możecie doświadczyć akurat tego, czego w skrytości serca pragniecie. Lękacie się, że braknie wam odwagi na to, by przed innymi przyznać się do tego jacy jesteście. Udajecie więc innych. Jakich? Ano takich, jakimi was chcą widzieć inni, bo przecież zależy wam na odczuwaniu ich obecności. A jak was widzą? Ano zawsze mało dopasowanych do narzuconego wszystkim obrazu tego świata. Oni chcą widzieć dorobkiewicza, kabotyna, dewota i moralistę lub człowieka, który wszystko traci w imię ideałów (zakłada się prawo do dążenia do nich, ale nie wyrażania ich). Boicie się, że dążąc do duchowych ideałów wszystko stracicie (a byłoby odwrotnie). A gdy ktoś chce się wyłamać z szeregu i owe ideały w sobie wyrazić, to winiąc go w duchu za swoje słabości, miast go wspierać, kopiecie mu grób…

Nie wiecie, bo wizja istnienia w radości was przeraża…

Nie wiecie, bo ważniejsze w was jest spełnienie oczekiwań innych, i to kosztem samych siebie. To ważniejsze dla was od własnej umownej chwili z Bogiem, którego fizycznie nie odczuwacie. Potraficie tylko o Nim mówić, a to nie jest to samo. Ważniejsi są więc dla was ci, co stoją obok was, co zamroczeni moralnością są fizycznie dostrzegalni, a więc wydają się być potężniejszymi od duchowego Boga. Więc odrzucacie Jego wizje tylko dlatego, że ten świat, że stojący przy was ludzie Jego wizji nie chcą, że od dziecka przyzwyczajeni do trwania w cierpieniu i ludzkiej ułomności nie macie już siły na jakiekolwiek zmiany. A gdy ktoś wam przypomni, że istnieje namiętność, przyjaźń, miłość i spełnianie się w życiu, to nie patrząc we własne odbicie w lustrze niszczycie natychmiast w nim to, co w was mogłoby być równie wzruszające. Udajecie, że nie wiecie, iż zabijanie w kimś namiętności, przyjaźni, miłości i spełniania się w życiu jest zabijaniem samych siebie… A gdy już zbrukacie duszę krwią innych, nie macie odwagi na odwrót i niczym trup jadem zatruwacie tych, co się wahają…

Opętani moralnością nie dopuszczacie do siebie myśli, że ten stan można odwrócić, że klękając przed Bogiem, najzwyczajniej w świecie możecie Go ponownie poprosić o dar doświadczania tych cudów… Nie dopuszczacie do siebie tej myśli dlatego, że musielibyście przeprosić tych, którym odmówiliście prawa do szczęścia, do poznawania Boga w namiętności, przyjaźni, miłości i spełnianiu się w życiu. A odmówiliście tylko dlatego, że nie chciało się wam wejść w stan pokochania siebie, wybaczenia sobie, pokochania innych, wybaczenia im i stania się z nimi jednością. Nakładacie więc na twarz maskę fałszu i obłudy i słowem duchowej nieprawdy utrzymujecie w sobie i w innych manifest ciemności… Tańczycie potem jak marionetki na sznurach niezgody w rytm, który wyznacza wam matryca…

I wtedy z każdym waszym słowem, z każdym gestem i każdym niecnym czynem ten świat umiera i kolejne dusze niewyzwolonych idą na rzeź… Płacze niebo, płacze wasza dusza, smuty Ojciec załamuje ręce, a z tych rąk spada namiętność, przyjaźń, miłość i spełnianie się w życiu, wypadają dary, które dla nas, jego ukochanych dzieci, obmyślił tak starannie…

Przyniosłem wam Jego słowo, przyniosłem wam Jego dary, przyniosłem instrukcję sięgania po nie, ale wy je odrzucacie jako nieprawdziwe… Idziecie wciąż za podszeptem szatana, za głosem tych, co po takie dary sięgnąć nie potrafią, więc oszukańczym słowem i was od nich odwodzą… Ja wedle ich wskazówek żyć nie mogę, bo zaprzeczyłbym Bogu w sobie. Ja przyjąłem wszystkie dary i do końca życia będę się nimi dzielił z każdym, kto wejdzie we mnie namiętnością, przyjaźnią, miłością i spełnieniem w życiu. I żaden koszmar rzeczywistości innych nie stanie się moim grobem…

I płynę ponad chmurami, widząc w dali orła cień… A w dole miasta pogrążone w ciemności i ludzie żyjący obok siebie, choć razem… A wystarczyłaby mała iskierka namiętności, przyjaźni, miłości i spełniania się w życiu, by mrok w wielu sercach przepełniła radość…

I ta iskierka w darze dla innych zejdzie tego miesiąca… Mały okruszek nieba dla szukających Boga…

Nigdy nie byłem na warsztatach u Pana Zbyszka moze mi ktos powie jak tworzyc kkrag ognia... pozdrawiam

...mają dużą moc. Ale większość z nich jest samotnikami zaniedbującymi własną rodzinę, przez to mają więcej czasu na modlitwy.

Czy zauważyłeś zaprzeczenie i manipulację w swojej wypowiedzi? Powyższe każe myśleć, że wypracować dużą moc można głównie w modlitwie, także poświęcając dobro najbliższych osób.

Moc mierzy nasz rozwój duchowy, którym jest współodczuwanie, współtworzenie, miłosierdzie, opieka, troska i odpowiedzialność za siebie i innych. Jak te przymioty mogą przejawiać się w poświęcaniu najbliższych?

Przecież to obłuda, dążenie do celu po -- przysłowiowych -- trupach. Taki cytat mi się przypomina (z pamięci):

Wielu z was zginie. Ale to poświęcenie, na które jestem gotów.

Dobrze to ująłeś:

nasz ojciec stworzył miłość i cud narodzin aby życie poświęcać temu i cieszyć się darem życia

Są ludzie, którzy poświęcają modlitwie więcej uwagi niż życiu i "przepracowują na górze" trudne tematy, a potem próbują powtórzyć to "na dole". Czy robią lepiej, czy gorzej? -- nie wiem. Wiem, że każdy ma własną drogę samodoskonalenia, która jest wyłącznie jego wyborem i jego odpowiedzialnością.

dlaczego nie mówicie o tym, i nie uwzględniacie ... jako naturalnego czynnika rozwoju duchowego

Ja traktuję życie jak modlitwę i to mi rozwiązuje "konflikt" pomiędzy nimi :) Ale mogę mówić tylko za siebie, bo moja droga nie musi być twoją. Zbyszek także opowiada o swojej drodze.

sorry że spaskudziłam wpis

Się usunie :) Musisz zacząć od nowego akapitu i nie zapomnieć o zakończeniu wiersza enterem. Dodam opis do formatowania... kiedyś ;) A teraz koniec, bo się robi nie na temat.

Rozbijasz systemy, te które ty masz bo twarde okrutnie. Niech Lont sprawi tak. Ty bacznie obserwój przywary swe złe, by zmieniać nawyki w Prastary ten Dżwięk - rozbijać iloraz, nawyków twych szlak i w dżwięki harmonii ustawiać. Twój Brzask zabrzmieje widocznie - to w planach twych jest. My zalśnim słodyczą, umocnim ten Dżwięk, by dżwięk Diamentowy już dotknął twych bram, by dżwięki harmonii ustawiać w twój Tan.

Aby zachować podział linii trzeba wpisać tekst pomiędzy <pre> i </pre>. Np.:

<pre>Pierwszy wiersz (Enter)
i drugi wiersz.</pre>

Otrzymałam informację w trochę staropolskim języku, ale tak mam...

By pomylenie na wieczność sciągnąć, aby odegnać rapsodii dnie:
Ta twoja głowa- ona pamięta, wiecznie wspomina.Czas zdobyć się,
w odważną chwilę wkroczyć by przeciąć przeszłości skazy, przeszłości dnie.
Wiecznie pamiętać potrza- by DĄŻYĆ, by ciągle dążyć w swój wielki CEL.
A mgły samotne staną by odejść...-Rozprosz tak mroki. Odegnaj je.

czy problem tkwi zawsze w człowieku czy też może są inne przyczyny?

To jest bardzo prosty i skuteczny mechanizm, działający na zasadzie domina: drobne zdarzenie (spotkanie, rozmowa, informacja itd.) uruchamia w człowieku spiralę myśli. Myśli przywołują emocje, a te zmuszają do myślenia i gotowe. Człowiek jest ugotowany. Zatem 'problem' tkwi w człowieku, który wpada w samogon, gdy spada mu harmonia energetyczna.

Ja sugeruję 2 ćwiczenia, które sam stosowałem:

1. Metoda "pomidora". Zastępujesz natrętne myśli obrazem i słowem, które są dla ciebie neutralne emocjonalnie, np. pomidorem. Czyli, gdy myśl wciska ci się do głowy, to wyciskasz ją pomidorem. Można nawet mówić sobie "pomidor" na głos. Zwykle po 2-3 dniach są wyraźne efekty, czyli "pustka" w głowie :)

2. "Robienie nic". Banalnie proste i zabójczo skuteczne ;) Przez 5 minut (niby nic) robisz nic, ale z otwartymi oczami! Patrzysz sobie w niebo, albo w punkt na ścianie, albo cokolwiek neutralnego i po prostu jesteś -- żadnych myśli, żadnych emocji, żadnych ruchów.

Pomaga także aktywność fizyczna, pod warunkiem, że całkowicie się na niej skupisz. Możesz umyć okna, poodkurzać, umyć podłogi, a jak będzie za mało to od czego ma się sąsiadów :)

Powodzenia!